وقتی تو نیستی

         نفسم بند می شود

                 در من

                    کسی بدون صدا گریه می کند.

  با آمدنت

     بهار هم می آید

                دریا

                 برای دیدن تو

                         موج می زند.

   تو

  لبخند می زنی

 حالا

واژه هایم بوی بهشت می دهند.

هرچند حال و روز زمین و زمان بد است

یک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی فرشته ای که به پابوس آمده

انگار بین رفتن و ماندن مردد است

اینجا مدینه نیست نه اینجا مدینه نیست

پس عطر و بوی کیست که مثل محمد است؟

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

اینجا برای عشق شروعی مجدد است

هرجا دلی شکست به اینجا بیاورید

اینجا بهشت... شهر خدا... شهر مشهد است

     رضا عابدین زاده

   یادمان باشد

       خورشید

          به گیاهی  گرما  می دهد

              که سر از خاک

                   بیرون آورده باشد.

بیا یک شب

فقط یک شب

تماشا کن مرا وقتی

...

ای شنوا

ای که در برابر صدا و هیاهو

سکوت را آفریده ای

و به من یاد داده ای که در سکوت صدای تو را بشنوم

تو را شکر می گویم

خداوندا

ای صاحب زیبایی ها

ای فروبارنده ی باران

ای صاحب آبشارهای زلال و پر شکوه

ای که صدای ریزش آبشار را گوشنواز آفریده ای

تو را به خاطر آفرینش آبشارها می ستایم

خداوندا

می دانم که وجود داری

اما نمی دانم چگونه ای

ای بی شکلی که همه ی شکل ها را آفریده ای

به تو بسیار می اندیشم

یاری ام کن تا تو را بیشتر بشناسم

ماه رمضان شد می و میخانه برافتاد

عشق و طرب و باده به وقت سحر افتاد

افطار همی کرد برم پیر خرابات

گفتا که تو را روزه به برگ و ثمر افتاد

تو که عاشقم باشی

تمام عشاق روزه ی سکوت می گیرند!

ماه

آسمان را فراموش می کند

ستاره ها در نورت خیره می مانند

و من در عمیق ترین نقطه ی اقیانوس چشمهایت

به خواب ملکوت می روم

تو که با من باشی

باران عشق می بارم

دلم را در صدایت گم می کنم

و بی تابی ام را با تجسم نگاهت تسکین می بخشم

حالا تو هستی

آرامشت شب را به حسادت وا می دارد

و من آرزوی بودنت را با خود به رختخواب می برم!

پیش از آنکه سپیده سر بزند

دیدارمان به پایان خواهد رسید

راستش را بخواهی

تمام قصه همین است!