وقتی تو نیستی

         نفسم بند می شود

                 در من

                    کسی بدون صدا گریه می کند.

  با آمدنت

     بهار هم می آید

                دریا

                 برای دیدن تو

                         موج می زند.

هرچند حال و روز زمین و زمان بد است

یک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی فرشته ای که به پابوس آمده

انگار بین رفتن و ماندن مردد است

اینجا مدینه نیست نه اینجا مدینه نیست

پس عطر و بوی کیست که مثل محمد است؟

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

اینجا برای عشق شروعی مجدد است

هرجا دلی شکست به اینجا بیاورید

اینجا بهشت... شهر خدا... شهر مشهد است

     رضا عابدین زاده

   یادمان باشد

       خورشید

          به گیاهی  گرما  می دهد

              که سر از خاک

                   بیرون آورده باشد.

بیا یک شب

فقط یک شب

تماشا کن مرا وقتی

...

تو که عاشقم باشی

تمام عشاق روزه ی سکوت می گیرند!

ماه

آسمان را فراموش می کند

ستاره ها در نورت خیره می مانند

و من در عمیق ترین نقطه ی اقیانوس چشمهایت

به خواب ملکوت می روم

تو که با من باشی

باران عشق می بارم

دلم را در صدایت گم می کنم

و بی تابی ام را با تجسم نگاهت تسکین می بخشم

حالا تو هستی

آرامشت شب را به حسادت وا می دارد

و من آرزوی بودنت را با خود به رختخواب می برم!

پیش از آنکه سپیده سر بزند

دیدارمان به پایان خواهد رسید

راستش را بخواهی

تمام قصه همین است!

 نگاهت

آسمانی است برای دلم

و لبخندت

صدای حرفهای ناگفته ی قلب نا آرامم

تو که نگاه می کنی

آفتاب مستقیم می تابد

و تب تابستانی ام بالا می رود

میان مردمک هایی که بر شانه هایمان سنگینی می کنند

آخر آنها چه می دانند از اندوه تو

از افسوس من

حالا قدر لحظه ای میانمان فاصله است

قدر نرده ای از هم جدا افتاده ایم

و قدر ضریحی سبز

چشمان یکدیگر را نشانه گرفته ایم

تو نگاه می کنی

و من آب می شوم

تو آه می کشی

و من بغض می گیرم

دوستت دارم

آبانی بی انتهای من

تا نگاه می کنی

  تا ابر می شوم

  تا صبر می بارم

                دوستت دارم

بیا...

تنها و تنها شبی از آسمان چشم من جهان را نظاره گر باش

می بینی همه سیاه اند و سفید

تنها تو رنگین کمان نگاه منی

بیا رنگین کمان من

و برایم بمان تا همیشه های دور

باران را بهانه نکن

تنها بیا...!